سلام دوستان .

قراره ازین به هر دو هفته یکبار 14 بیت ازدفتر دوم مثنوی همراه با شرحی مختصراینجا بنویسیم...شما هم دریافتها وبرداشتهای شخصی خودتون رو ازین ابیات برای ما بگید....

 

 

 

مدتی این مثنوی تاخیر شد        مهلتی بایست تا خون شیر شد

 

اصولا هر پدیده ای اعم از مادی یا روحی ،برای کمال رسیدن نیازمندگذر زمان است.در این بیت مولوی

یادآور میشود که حکمت ومعارف باید مدتی در ذهن وقلب بماند تا قوام لازم گیرد.خوارزمی در شرح این

بیت میگوید:هر چیزی را در ارتقا به درجه کمال و هر ناقصی را در اعتلا به  ذروه جلال از تدریج وامهال

 چاره ای نیست چنانکه خون بی مهلت شیر نگردد و...

 

 تا نزاید بخت تو فرزند نو            خون نگردد شیر شیرین خوش شنو* 

شرط استحاله وتبدیل خون مادر به شیر تولد (جنین) است.در عرصهمعنا هم همین شرط حاکم

است.یعنی انسان باید تولد مجدد یابد واز رحم مادیت وهوا وهوس خارج شودودر پهنه کمالات و

مکارم تولد یابد تا شیر معارف وحقایق برای او جوشیدن گیرد.

 

 

چون ضیاء الحق حسام الدین، عنان                     باز گردانید زاوج آسمان

چون به معراج حقایق رفته بود                            بی بهارش غنچه هانشکفته بود

چون زدریا سوی ساحل بازگشت                       چنگ شعر مثنوی با ساز گشت

مثنوی که صیقل ارواح بود                                 بازگشتش روز استفتاح بود

مطلع تاریخ این سودا وسود                             سال اندر ششصد وشصت ودو بود

بلبلی زینجا برفت و باز ،گشت                         بهر صید این معانی بازگشت

ساعد شه مسکن این باز باد                           تا ابد بر خلق این در باز باد

آفت این در هوا وشهوت است                          ورنه اینجا شربت اندر شربت است

این دهان بربند تا بینی عیان                         چشم بند آن جهان حلق و دهان

ای دهان تو خود دهانه ی دوزخی                  وی جهان تو بر مثال برزخی

 

نور باقی پهلوی دنیای دون            شیر صافی پهلوی جوهای خون

در قرآن کریم وروایات واقوال اولیا وعرفا ،خداوند به نور تشبیه شده است وحتی یکی از اسماءحضرت

 حق ،نور است.ازین رو می توان نور باقی را همان ذات الهی دانست.پس عالم مادی ،جدا از عالم روح

ومعنا نیست و حضرت حق در این عالم به نحو تجلی در مظاهر ،ظاهر شده است.خاصه در انسان

روح وجسم ،معنا وماده در هم سرشته شده یعنی انسان ،جامع نفخه رحمانی و وسوسه شیطانی

 است.چنانکه شیر صاف در کنار مجاری خون قرار دارد(اشاره به آیه 66سوره نحل).با وجود

نزدیکی خون وشیر ،این دو ماده در هم نمی آمیزندو اگر خون با شیر در آمیزد قطعا آن را تباه و

آلوده میکند.همینطور است حال انسان،او جامعروحانیت وجسمانیت است و این دو عرصه هر چند

قرین یکدیگرند ولی تداخل نمی کنند.و هرگاه آلایشی از جسم وشهوت بدو رسدآن را کدر و

 در حجاب از حق میسازد.

چون در او گامی زنی بی احتیاط                   شیر تو خون میشود از اختلاط... 

 



تاريخ : ۱۳۸٩/۸/٢٤ | ٦:٢٢ ‎ق.ظ | نویسنده : ساحل | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.