هین به جاروب زبان، گردی مکن 

                                  

                                         چشم را از خس، ره آوردی مکن

 

چون که مومن آینۀ مومن بود 

   

                                       روی او ز آلودگی ایمن بود

 

مولوی در این ابیات در مورد  یار صالح ونحوه برخورد با وی و

ادب در مقابل او سخن می گوید و هشدار میدهد که

مراقب  سخنانت باش که سخن نا صواب بسان گرد وغباری

است که بوسیله زبان پراکنده میشود و چشم را آزار میدهد

(زبان به جاروب ویار صالح به چشم تشبیه شده است).

 

از آنجا که مومنان آینه یکدیگرند و روی یار صالح از هرگونه

آلودگی پاک است میتواند باطن تو را به تو نشان دهد.

 

کم ز خاکی، چونکه خاکی یار یافت

     

                                        از بهاری صد هزار انوار یافت

 

آن درختی کاو شود با یار جفت          

                                        از هوای خوش زسر تا پا شکفت

 

در خزان چون دید او یار ِ خلاف  

        

                                       در کشید او رو و سر زیر لحاف

 

 

خاک مرده بر اثر همنشینی و همراهی با فصل بهار(یار

صالح) شکوفه های رنگارنگ بیشماری پیدا میکند..آیا تو از

خاک کمتری؟

درخت نیز وقتی یار و دمساز یار حقیقی شود(بهار)سراپا

شکفته میشود و با برگ ها و میوه ها آراسته میگردد.و چون

 فصل پاییز را یار نامناسب وناسازی میبینند اسرار و استعداد

 وقوای باطنی خود را مخفی میکنند.

 

سالکان طریق حق با هرکسی مصاحبت نمیکنندمگر یاری

که دلش چون آینه پاک وعاری از زنگار باشد.چون اصحاب

کهف خواب را به همنشینی و فرمانبرداری از دقیانوس

ترجیح می دهند.

 

چون که زاغان خیمه در  ُگلشن زدند

      

                                        بلبلان پنهان شدند و تن زدند

 

زآنکه بی گلزار بلبل خامش است 

          

                                      غیبت خورشید بیداری ُکش است

 

آفتابا ترک این گلشن کنی              

                                             

                                      تا که تحت الارض را روشن کنی

 

زاغان که گرد هم جمع میشوند بلبلان خوش نوا پنهان شده

و خاموشی می گزینند (زاغان اشاره دارد به اسیران عالم

 حس که همواره در پی یافتن متاعی ناچیز عمر خودرا تباه

 میکنندوبلبلان اشاره به عارفان از بند هوی رسته.)

 

گلزار اگر نباشدبلبل نوایی نمی سراید و خورشید که غروب

 کند میل به خواب در جانوران پدید می آید و بیداری آنان زایل

میشود.(به همین صورت تا زمانی که گلزار حقیقت نشکفته

 و بهار آخرت به ظهور نیامده بلبلان از بیان حقیقت خاموشند

زیرا که خورشید حقیقت در حجاب است واین ،بیداری را زایل

 میکند و موجب غفلت  می شود.)

 

ای آفتاب روح ، سرانجام تو گلشن این جهان را ترک خواهی

 کرد و به زیر زمین خواهی رفت تا آنجا را روشن کنی... 

 

                                           



تاريخ : ۱۳۸٩/٩/٧ | ۱:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : ساحل | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.