خاطره آن سال، سال دهم بعثت، همیشه برای پیامبر دردناک است. غم فراق خدیجه سال‌هاست که بر سینه نبی خدا سنگینی می‌کند؛ هنوز هم هرگاه نام خدیجه برده می‌شود آثار گرفتگی و اندوه بر سیمای نورانی او نمایان می‌گردد و می‌فرماید:

خدا شاهد است‏ خدیجه زنى بود که چون همه از من روی مى‏‌گرداندند، او به من روى مى‏‌کرد؛ و چون همه از من مى‏‌گریختند، به من محبت و مهربانى مى‏‌کرد؛ و چون همه دعوت مرا تکذیب‏ مى‏‌کردند، به من ایمان مى‏‌آورد و مرا تصدیق مى‏‌کرد. در مشکلات‏ زندگى مرا یارى مى‏‌داد و با مال خود کمک مى‏‌کرد و غم از دلم‏ مى‏‌زدود.

 

و درست است که پس از رحلتش جبرائیل برای تسکین اندوه محبوبه هستی، نزد رسول الله آمد و پیغام آورد که خدایت‏ سلام‏ مى‏‌رساند و مى‏‌فرماید: به زهرا بفرما، مادرت در بهشت و در کاخ‏ طلایى که ستونش از یاقوت سرخ است و اطرافش آسیه و مریم هستند، جاى دارد.

اما کجا دل محمد و فاطمه از دوری خدیجه آرام می‌شود که نبودش در این سال‌های سخت و طاقت فرسای بددلی‌ها و دشمنی‌ها بیش از بیش دل را می‌سوزاند و غم را تازه می کند.

سلام خداوند و همه نیکان عالم بر او باد



تاريخ : ۱۳٩۱/٥/۸ | ۱٠:۱٥ ‎ب.ظ | نویسنده : ساحل | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.