قطره‌ای از سیره امام حسن (ع):

پیوسته در هر حالی که کسی آن حضرت را می دید به ذکر خدا مشغول بود، و از همه مردم راستگوتر، و در نطق و بیان از همه کس فصیحتر بود.

 

امام همواره در پذیرایی از میهمان تلاش جدی می کرد. گاه از اشخاصی پذیرایی می کرد که حتی آنان را نمی شناخت. به ویژه، به پذیرایی از بینوایان علاقه زیادی داشت. آنان را به خانه خود می برد و به گرمی پذیرایی می کرد و به آن ها لباس و مال می بخشید.


 

از امام مجتبی(ع)پرسیدند: چگونه است هر سائلی که بر در خانه شما می آید، ناامیدش برنمی گردانید.
حضرت فرمود: من هم نیازمند و محتاجی هستم به درگاه خداوند متعال که دوست ندارم او مرا دست خالی برگرداند، خداوندی که نعمت هایش را بر ما ارزانی داشته، هرگز نمی خواهد بندگانش را محروم کنم، می ترسم اگر سائلی را رد کنم، او هم مرا دست خالی برگرداند.


 

قطره‌ای از سیره امام رضا (ع):

با گفتارش دل کسی را نرنجانید.

از میهمان شخصاً پذیرایی می‌کرد.

خدمتکاری را که مشغول خوردن غذا بود، به خدمت فرا نمی‌خواند.

اگر غذایی از حد نیاز زیاد می‌آمد، آن را هرگز دور نمی‌ریخت.

رفع نیاز مۆمنان و گره‌گشایی از ایشان را بر دیگر کارها مقدم می‌داشت.

به سخن دیگران که وی را مورد خطاب قرار داده، از او پرسشی داشتند، با دقت کامل گوش می‌داد.



تاريخ : ۱۳٩۱/۱٠/٢۳ | ٦:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : ساحل | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.