اولا قضاوت بالذات مال خداست (توی قرآن خداوند خودش رو خیرالحاکمین معرفی می‌کنه). ثانیا مال انبیا و ثالثا مال اوصیاء انبیاست. دیگران اگر بخوان قضاوت بکنند از باب عسر و حرج و از باب ولایت عامیه‌ای است که اون اوصیاء به دیگران دادند.

اما همین قضاوتی که بهمون اجازه داده شده، اولیا دین توصیه فرمودند که واردش نشید و خودتون رو در معرض قضاوت قرار ندید.

در قضاوت اصولا حق الناس مطرحه و خدا به هیچ وجه از حق الناس نمی‌گذره. عبادت ثقلین رو ببری توی اون دنیا، فقط یک نفر جلوت رو بگیره نگه ات می‌دارن. باید اون رو راضی کنی تا بتونی عبور کنی.

یکی از اون گناه‌هایی که آدم‌ها رو هم این دنیا می‌سوزونه هم اون دنیا و تو ما هم معمولا شایعه؛ قضاوته.

 

و اذا حکمتم بین الناس ان تحکموا بالعدل...

شما رو به خدا یه مقداری توی قضاوت‌هامون دست به عصاتر راه بریم، یه مقدار مراقب تر، مواظب تر باشیم. خیلی راحت نسبت به همدیگه قضاوت نکنیم؛ به جریانات قضاوت نکنیم؛ نسبت به خدا قضاوت نکنیم.

بذارید همیشه این تو ذهن تون باشه که فقط خدا قضاوت می‌کنه.

 

برچسب‌ها:قضاوت، حق الناس، عدالت



تاريخ : ۱۳٩۱/۱٠/٢۸ | ٦:۳٠ ‎ب.ظ | نویسنده : ساحل | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.